Popüler kültür bize hep o parıltılı, kahveli, festivalli şehir hayatlarını sattı. Oysa gerçek; raylı sistemlerin aktarma peronlarında, çevre yollarının stop lambalarında ve “kapı kapanmadan içeri sızma” mücadelesinde gizli. Her sabah saat 07.00’de, aynı anda milyonlarca insan; hangi şehirde olduğundan bağımsız, sadece tabelaların ve belediye otobüsü renklerinin değiştiği devasa bir simülasyonda nefes alıyor. Banliyö trenleri, metrolar, metrobüsler veya ring otobüsleri… Modern insan artık seyahat etmiyor, resmen “aktarılıyor”. Günün 3 saatini toplu taşımada ya da direksiyon başında geçiren biri için zaman, en lüks tüketim malzemesi. Biz şehirleri yaşamıyoruz; biz şehirlerin lojistik birer parçasıyız. İşe gitmek için yolda harcadığımız enerji, iş yerinde harcayacağımız enerjiyi daha sabahtan yutuyor.
Modern Kölelik-Maaşlı Evsizlik
Eskiden kölelerin barınmasını ve yemeğini efendileri karşılardı. Bugünün sistemi daha zekice: Parayı size veriyor, sonra “Hadi git kendine bu şehirde yaşayacak bir yer bul” diyor. Sonuç? Aldığı maaşın %60’ını, işine kilometrelerce uzaktaki bir daireye kira olarak veren milyonlar. İnsanlar artık yaşamak için çalışmıyor; sadece “çalışmaya devam edebilmek için barınacak bir yerin” kirasını ödüyor. Üstüne eklenen kurumsal mobbing ve “Kapıda senin gibi binlercesi bekliyor” tehdidi ise cabası. Ayın 15’indeki o kira yüzünden, o istifa dilekçesi asla verilemiyor.
Bu Eziyete Neden Katlanıyoruz?
Mantık sınırlarını zorlayan bu işkenceye milyonlarca insan neden her gün bile isteye katlanıyor? Çünkü sistem sadece bedenimizi değil, ruhumuzu da ipotek altına aldı.
Modern dünya, insanın içsel değerini yok edip yerine “etiketler” koydu. Prestijli bir şirkette çalışmak ya da havalı bir semtte “yaşıyor gibi görünmek”, modern insanın sahte kutsalı. Ruh, çekilen bu acının kartvizitteki o unvana değdiğine inanmak istiyor.
“Bir Gün…” Mitolojisi
Sistem bize sürekli sahte bir umut enjekte ediyor: “Şimdi dişini sık, bir gün rahat edeceksin.” Kapitalizm, cenneti “emeklilikte gidilecek o sahil kasabasına” indirgedi. Geleceğe kesilen bu hayali çekler, bugünün manevi işkencesini katlanabilir kılıyor. Oysa o “bir gün” geldiğinde, geriye o cennetin tadını çıkaracak bir ruh kalmıyor. Her sabah milyonların aynı anda yollara dökülmesi, kolektif bir trans halidir. Komşun da çekiyor bu çileyi, arkadaşın da. Bu ortak acı, bireye uyuşturucu bir “normal hissetme” konforu sunuyor. Sistemin dışına çıkmak, sürüden ayrılmamak için acı çekmek, yalnız kalmaktan daha güvenli geliyor.
Bugün büyük şehirlerde yaşayan milyonlar, “Bir gün hayatı yakalayacağım” illüzyonuyla uyutulan modern köleler. Şehirler artık birer yaşam alanı değil; bizi sürekli tüketen, tükettikçe daha çok çalışmaya zorlayan devasa birer holding. Ve bizler, en verimli yıllarını toplu taşıma koltuklarında bırakan gönüllü işçileriyiz. Şimdi söyleyin: Siz mi o şehirde yaşıyorsunuz, yoksa o şehir mi sizin üzerinizden geçiniyor?
Four Culture 
Yorum bırakın